Koniunkcja Księżyca i Jowisza

Koniunkcja Księżyc i Jowisz w odległości – 4°14′, zjawisko zbliżenia się obiektów na niebie nastąpi o godzinie 8:53 UTC.

W ten wieczór będzie okazja do obserwacji nie tylko zbliżenia się na niewielką odległość na niebie Księżyca i Jowisza, ale również w niedaleko świecić będą Wenus i Saturn.

Opozycja Jowisza – czas na obserwacje

Już 20 sierpnia 2021 roku Ziemia znajdzie się pomiędzy gazowym olbrzymem Jowiszem a Słońcem. Jednocześnie Jowisz będzie dokładnie naprzeciwko Słońca na naszym niebie, więc znajdzie się w opozycji.

Podczas tegorocznej opozycji Jowisz będzie świecił z jasnością około –2,9 mag. Obserwacje gazowego olbrzyma są teraz niesłychanie łatwe. Swoją wędrówkę na nocnym niebie Jowisz rozpoczyna zaraz po zachodzie Słońca na granicy gwiazdozbiorów Koziorożca i Wodnika.

Podczas obserwacji możemy zaobserwować w zależności od sprzętu optycznego jakim dysponujemy cztery księżyce Jowisza tzw. “galileuszowe” , pasy pokazujące atmosferę planety wraz z Wielką Czerwoną Plamą, która jest największą i najtrwalsza burzą w Układzie Słonecznym. Należy dodać, że jej średnica jest większa od średnicy Ziemi.

Bardzo atrakcyjnym widokiem dla obserwatora są przejścia przed tarczą Jowisza jego największych księżyców, które rzucają swój cień. Zjawisko to możemy zaobserwować przez większe teleskopy przy dobrych warunkach atmosferycznych.

 

 

Dobry czas na obserwcje gazowych gigantów

Sierpień to bardzo dobry czas by obserwować na nocnym niebie największe planety Układu Słonecznego. Dwie największe planety naszego układu w tym miesiącu będą w opozycji i będą świecić w maksimum swojej jasności.

Opozycja Saturna przypada 2-go sierpnia i wówczas planeta przebywać będzie na tle gwiazdozbioru Koziorożca. Jasność planety wynosić będzie 0 magnitudo.

Największa planeta Układu Słonecznego – Jowisz znajdzie się w opozycji 20-go sierpnia jej jasność wynosić będzie -2,8 mag. i przebywać będzie w sąsiedztwie Saturna na granicy Koziorożca i Wodnika.

To czas na łatwe i ciekawe obserwacje tych planet. Przez niewielkie przyrządy obserwacyjne dostrzec będziemy mogli obok Jowisza cztery księżyce tzw. “galileuszowe” ( odkryte w styczniu 1610 roku) czyli Io, Kallisto, Ganimedesa i Europę. Księżyce “galileuszowe” pozostają wobec siebie w rezonansie orbitalnym (4:2:1). Na cztery obiegi Io wokół Jowisza przypadają dwa obiegi Europy i jeden Ganimedesa. Dodatkowo Kallisto znajduje się w rezonansie (3:7) z Ganimedesem. Przez większe teleskopy wspaniale widoczne są pasy chmur na Jowiszu, więc jest teraz okazja by zobaczyć największą planetę naszego układu w pełnej okazałości.

Wspaniale prezentuje się Saturn na około którego widać pierścienie wraz z przerwą Cassiniego. Przerwa Cassiniego nie jest rzeczywistą szczeliną w pierścieniach planety, ale obszarem gdzie materia krążąca wokół planety jest ciemniejsza niż w sąsiednich pierścieniach. Ma ona złożoną strukturę wewnętrzną; znajdują się w niej rzeczywiste szczeliny, spośród których najszersze są przerwa Huygensa (po wewnętrznej stronie, oddziela pierścień B) i przerwa Laplace’a, oraz pasma materii o zróżnicowanej szerokości i jasności.